Genetyczne, kliniczne i radiograficzne wyjaśnienie zespołu Hallervordena-Spatella cd

G411R był widziany na tle wspólnego haplotypu pochodzącego z markerów, które obejmowały cM i flankującą PANK2, wskazując na efekt założycielski dla tej mutacji (dane nie pokazane). Większość (81 procent) z 27 rodzin z mutacją G411R pochodziło z Europy. Żadnej z tych zmian sekwencji nie zaobserwowano w żadnym z ponad 100 chromosomów kontrolnych. Intrygującą cechą mutacji G411R jest to, że w sześciu rodzinach posiadających tę mutację (cztery z klasyczną chorobą i dwiema z atypową chorobą), nie wykryto mutacji na innym chromosomie. Rodziny z jedną zidentyfikowaną mutacją nie różniły się od tych z dwoma. Przy naszej obecnej strategii niektóre mutacje byłyby niewykrywalne (np. Mutacje promotora). Jednak z dziewięciu rodzin z pojedynczymi zmutowanymi allelami, sześć miało allel z mutacją G411R. Ta obserwacja jest uderzająca, ponieważ mutacje w obu allelach zostały wykryte w prawie wszystkich rodzinach i sugeruje, że G411R może być semidominantem, z jednym allelem wystarczającym do wywołania choroby z pewnym pochodzeniem genetycznym. W przeciwieństwie do tej hipotezy, nie obserwowano fenotypu choroby u heterozygotycznych nosicieli receptorów G411R dotkniętych osób. Ekspozycja na działanie środowiska lub działanie modyfikujące innych genów, w tym także na enzymy znajdujące się w dolnej części szlaku syntezy koenzymu A, może również odgrywać rolę w patogenezie choroby, w połączeniu z allelem G411R.
Wyniki kliniczne
Na podstawie istniejących danych klinicznych 123 pacjentów, którzy byli badani, nie różniło się od 63, którzy zostali wykluczeni z powodu niewystarczających informacji klinicznych. Informacje o każdej charakterystyce klinicznej nie były dostępne dla każdego pacjenta objętego badaniem.
Kliniczne cechy naszej grupy 66 pacjentów z mutacją PANK2-dodatnich z klasyczną chorobą były wyjątkowo jednorodne. Neurodegeneracja związana z kinazą pantotenową zwykle występowała przed ukończeniem 6 lat (w 88% przypadków), ze średnim (. SD) wiekiem na początku okresu 3,4 . 3,0 lat (zakres od 0,5 do 12). Najczęściej zgłaszanymi objawami były trudności chodu lub postawy ciała, które wystąpiły u 40 z 51 pacjentów, dla których dostępne były informacje (78%). Objawy te występowały znacznie rzadziej u pacjentów, u których wystąpiła choroba o późnym początku lub u których nie wystąpiły mutacje PANK2 (p <0,001).
Dominującymi cechami neurologicznymi były pozapiramidowe i obejmowały dystonię, dyzartrię, sztywność i choreoatetozę (51 z 52 pacjentów [98 procent]). Dystonia była prawie stałą wczesną manifestacją (45 z 52 pacjentów [87 procent]). Wczesna dystonia często wiązała się z mięśniami czaszki i kończyn, z dystynktem osiowym przeważającym później. Zajęcie przewodu korowo-rdzeniowego, ze spastycznością, hiperrefleksją i prostymi objawami toe, było powszechne (13 z 52 pacjentów [25 procent]), podobnie jak pogorszenie funkcji poznawczych (15 z 52 pacjentów [29 procent]). Napadów padaczkowych nie odnotowano u żadnego pacjenta z klasyczną chorobą. Czterdzieści pięć z 66 pacjentów z klasyczną chorobą (68 procent) miało kliniczne lub elektroretinograficzne objawy retinopatii. Atrofia optyczna była rzadka, występowała tylko u 2 z 66 pacjentów (3 procent). Akantocytozę stwierdzono u 8% pacjentów z klasyczną chorobą
[przypisy: dofinansowanie aparatu słuchowego, honorowy dawca krwii, zabieg taki jak shiatsu ]
[więcej w: bisocard cena, co warto zobaczyć w kielcach, krioterapia warszawa nfz ]