Genetyczne, kliniczne i radiograficzne wyjaśnienie zespołu Hallervordena-Spatella ad

Zidentyfikowaliśmy 186 pacjentów ze 145 rodzin, u których stwierdzono zaburzenia pozapiramidowe i radiograficzne dowody osadzania się żelaza w zwojach podstawy. Zbadaliśmy 28 osób. W przypadku pozostałych próbek próbki zostały przesłane przez lekarzy kierujących, a dane kliniczne i laboratoryjne uzyskano z zapisów i skanów MRI. Szczegółowe informacje kliniczne i próbki DNA zostały zebrane od pacjentów po tym, jak wyrazili świadomą zgodę na piśmie. Protokół został zatwierdzony przez rady nadzorcze uczelni Oregon Health and Science University lub University of California w San Francisco. Zebraliśmy wszystkie możliwe informacje kliniczne, w tym wiek wystąpienia choroby i objawy; wyniki badań neurologicznych i oftalmologicznych; wyniki badań elektrycznych, w tym elektroencefalografii, elektromiografii, elektroretinografii i wzrokowych potencjałów wywołanych; i skan mózgu MRI. Informacje kliniczne były niewystarczające dla 63 ze 186 pacjentów, a nasza analiza opiera się zatem na pozostałych 123 pacjentach z 98 rodzin. Pacjentów zaklasyfikowano jako pacjentów z klasyczną chorobą (66 pacjentów) lub atypową (57 pacjentów). Choroba o wczesnym początku, szybko postępująca (klasyczna) była zwykle widoczna w wieku 10 lat i objawiała się dystonią, progresją do ciężkiej niepełnosprawności w wieku 20 lat oraz zmianami radiologicznymi wskazującymi na wysoką zawartość żelaza w zwojach podstawy. Osoby z nietypową chorobą obejmowały wszystkich innych pacjentów z dysfunkcją pozapiramidową i radiograficznymi oznakami nagromadzenia żelaza w zwojach podstawy mózgu. Choroba atypowa zwykle miała późniejszy początek i wolniej postępujący przebieg.
Analiza mutacji
Startery zaprojektowano do amplifikacji każdego z siedmiu egzonów z PANK2. Zamplifikowane za pomocą reakcji polimerazy DNA DNA sekwencjonowano zarówno w kierunku do przodu jak i do tyłu i porównano z DNA kontrolnym. Mutacje sklasyfikowano jako zerowe, jeśli przewidywano, że doprowadzą do przedwczesnego zakończenia białka (w tym przesunięcia ramki, mutacje nonsensowne i mutacje zmieniające sekwencje łączących donorowych i akceptorowych); mutacje missense zostały zdefiniowane jako te, które powodują zamianę jednego aminokwasu na inny.
Analiza statystyczna
Analizy chi-kwadratowe przeprowadzono za pomocą narzędzia online (http://www.georgetown.edu/cball/webtools/web_chi.html).
Wyniki
Wyniki genetyczne
Tabela 1. Tabela 1. Mutacje PANK2 zidentyfikowane u pacjentów z neurodegeneracją związaną z kinazą pantotenianową. Mutacje PANK2 znaleziono w 66 z 98 rodzin pacjentów z zespołem Hallervordena-Spatza (tab. 1). Z 49 rodzin, których członkowie mieli klasyczną chorobę, wszyscy mieli mutacje w PANK2. Z 49 rodzin, których członkowie mieli nietypową chorobę, mutacje stwierdzono w 17 (35 procent). Mutacje zerowe stwierdzono w 36 z 92 alleli u pacjentów z klasyczną chorobą, ale tylko w 2 z 31 alleli u pacjentów z atypową chorobą. Wszyscy pacjenci z dwoma zerowymi allelami mieli klasyczną postać choroby.
Dwie mutacje PANK2, obie z nich mutacje missense, stanowiły jedną trzecią alleli choroby. G411R stanowiło 31 związanych z chorobą alleli w 27 rodzinach, a T418M wystąpiło 10 razy w 6 rodzinach
[podobne: przygotowanie do badania pet, bank szpiku kostnego rejestracja, okres oczekiwania na sanatorium ]
[podobne: definicja zdrowia wg who, przygotowanie do badania pet, olx dęblin ]