Genetyczne, kliniczne i radiograficzne wyjaśnienie zespołu Hallervordena-Spatella ad 7

Postępująca otępienie występuje w nietypowej neurodegeneracji związanej z kinazą pantotenową. Korelacja jeden do jednego pomiędzy konkretnym znaleziskiem radiologicznym, znakiem oko-tygrysa i mutacjami w pojedynczym genie, PANK2, jest niezwykła. Oczywiście, przyśrodkowy globus pallidus jest szczególnie wrażliwy na niedobór kinazy pantotenianowej 2, jednej z czterech kinaz pantotenowych kodowanych przez ludzki genom. Wzorzec oko-tygrysa może odzwierciedlać martwicę tkanek i obrzęk (obserwowany w MRI z zależnością od T2 jako intensywność światła) w obrębie obszaru odkładania żelaza (postrzeganego jako hipointensywność), ale jak niedobór kinazy pantotenianowej 2 prowadzi do tych zmian pozostaje spekulacyjny. Wcześniej sugerowaliśmy, że nagromadzona cysteina, która normalnie kondensowałaby z fosfopentenoetanem, oraz związki zawierające cysteinę mogą tworzyć kompleksy z żelazem i zaostrzać uszkodzenia oksydacyjne w tej strukturze mózgu.
Neurodegeneracja związana z kinazą pantotenową jest jednym z trzech zaburzeń pozapiramidowych związanych ze zwiększoną ilością żelaza mózgowego, dla którego określono podstawę molekularną. Pozostałe dwa zaburzenia, neuroferrytynopatia, które wynikają z mutacji w genie łańcucha lekkiego ferrytyny, 17 i aceruloplazmemii, które wynikają z mutacji w genie kodującym ceruloplazminę 18, mają początek u dorosłych i można je odróżnić od neurodegeneracji związanej z kinazą pantotenową na podstawie prezentacji klinicznej, wyników MRI i wyników badań genetycznych.
Dodatkowe biochemiczne markery neurodegeneracji związanej z kinazą pantotenianową mogą pomóc nam zrozumieć jej patologiczne skutki i opracować cele terapeutyczne. Akantocytoza i defekt w lipoproteinach osocza wiązały się z mutacjami w badaniu PANK2.19. Te cechy systemowe pomogą skoncentrować przyszłe badania biochemiczne. Dzięki lepszemu zrozumieniu perturbacji metabolicznych w neurodegeneracji związanej z kinazą pantotenianową możemy być w stanie opracować interwencje neuroprotekcyjne, aby zapobiec zaostrzeniom, a tym samym spowolnić postęp choroby.
Obecnie jednak nie mamy żadnego narzędzia do obrazowania ani DNA do ostatecznego rozpoznania choroby u 2/3 pacjentów z atypowym zespołem Hallervordena-Spatza. Można przypuszczać, że metabolizm pantotenianu i koenzymu A może być zaburzony u tych pacjentów lub u pacjentów z innymi zaburzeniami neurodegeneracyjnymi. Na przykład pacjenci z prawidłową ilością żelaza z mózgu, którzy mają parkinsonizm o wczesnym początku, poważne zaburzenia mowy, ruchy perseweratywne lub retinopatia barwnikowa mogą mieć zmiany w tych szlakach metabolicznych. Rzeczywiście, spektrum chorób związanych z wrodzonymi błędami metabolizmu pantotenianu lub koenzymu A prawdopodobnie się zwiększy.
Nazwa syndrom Hallervordena-Spatza popadła w niełaskę w związku z nieetycznymi działaniami niemieckich neuropatologów Hallervorden i Spatz podczas II wojny światowej. Zachęcamy do stosowania terminu neurodegeneracja związana z kinazą pantotenianową w przypadku większości przypadków. pacjenci z zespołem Hallervordena-Spatza, którzy wykazali lub podejrzewali mutacje w badaniu PANK2. W pozostałej części proponujemy określenie neurodegeneracja z akumulacją żelaza w mózgu .
[patrz też: badania w pierwszym trymestrze ciąży, nfz katowice przeglądarka skierowań, okres oczekiwania na sanatorium ]
[więcej w: lekarz od tarczycy, opinia do sądu o dziecku przedszkolnym chomikuj, zabieg taki jak shiatsu ]