Cewnik Ablacja akcesoriów Ścieżki przedsionkowo-komorowe (zespół Wolffa-Parkinsona-Whitea) za pomocą prądu o częstotliwości radiowej czesc 4

Ablacja przedsionkowo-akcesoryjnego szlaku przedsionkowo-komorowego. Podczas rytmu zatokowego (Panel A), elektroda dwubiegunowa w regionie His-bundle (HB, ryc. 1B) rejestrowała potencjały aktywacyjne zarówno ze ścieżki pomocniczej, jak i jego wiązki, wskazując bliską bliskość tych dwóch struktur. Podczas stymulacji prawego przedsionka (RA) przy długości cyklu 450 ms (panel B, S oznacza stymulator stymulujący), elektrodę ablacyjną (Ab) umieszczono pod płatkiem trójdzielnym, wysoko przy pierścieniu zastawki trójdzielnej i nieco przednią do pakiet jak na rysunku 1B. W tym miejscu potencjalny potencjał aktywacji szlaku jest nadal widoczny, a potencjał wiązania His jest znacznie mniejszy niż na elektrogramie zarejestrowanym na prawdziwej pozycji His-bundle. Zauważ, że potencjał przedsionkowy (A) jest mniejszy niż na elektrodzie His-bundle w panelu A, ponieważ elektroda końcowa zbliżyła się do przedsionka od strony komorowej pierścienia.
W panelu C prąd o częstotliwościach radiowych (moc, 39,4 W) został nałożony na elektrodę o dużej końcówce na cewniku ablacyjnym (Ab) podczas stymulacji przedsionkowej przy długości cyklu 450 msek. Przewodzenie prądowo-akcesoryjne zakończyło się 1,7 sekundy po rozpoczęciu stosowania prądu o częstotliwości radiowej (strzałka).
Ścieżki akcesorii zostały sklasyfikowane jako lokalizacja wstępna w miejscu, jeśli potencjał aktywacji szlaku akcesorium i potencjał wiązki His zostały zapisane za pomocą tej samej bliskiej elektrody dwubiegunowej (rys. 3A). Aby zminimalizować ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego, prąd o częstotliwości radiowej był dostarczany po komorowej stronie pierścienia zastawki trójdzielnej. Cewnik do ablacji wprowadzono przez prawą podobojczykową osłonkę żylną i zakrzywiono pod przegrodą lub przednim płatkiem trójdzielnym (ryc. 1B). Jeżeli to podejście zakończyło się niepowodzeniem, cewnik do ablacji wprowadzono przez prawą żylną osłonkę żylną i umieszczono równolegle do cewnika His-bundle.
Akcesoria do przedsionkowo-komorowe
W przypadku bocznych dróg pomocniczych cewnik ablacyjny został umieszczony na jeden z następujących sposobów: (1) przez prawą żylną osłonkę żyły udowej, z elektrodą końcówki umieszczoną przy pierścieniu zastawki trójdzielnej lub wokół brzegu ujścia wieńcowo-zatokowego; (2) przez prawą tętnicę udową, z elektrodą wierzchołkową umieszczoną przy pierścieniu mitralnym, blisko przegrody, tak jak w podejściu stosowanym dla ścieżek bezwolnych; lub (3) przez prawą podobojczykową osłonkę żylną, z elektrodą wierzchołkową umieszczoną w żylnym odgałęzieniu proksymalnej zatoki wieńcowej (tj. środkową żyłę sercową).
Ściemnianie Ścieżki przedsionkowo-komorowe
W przypadku pozbawionych ścian szlaków akcesoryjnych cewnik do ablacji wprowadzono przez prawą podobojczykową osłonkę żylną i zakrzywiono pod ulotką trójdzielną, tak jak w podejściu do dróg przednio-bocznych. Jeśli to podejście zakończyło się niepowodzeniem, elektrodę ablacyjną umieszczono nad płatkiem trójdzielnym z cewnikiem wprowadzonym przez prawą żylną osłonkę żyły podobojczykowej lub prawej.
Wiele dodatkowych ścieżek przedsionkowo-komorowych
Uważa się, że dwa oddzielne szlaki akcesoryjne są obecne, jeżeli miejsca, w których prąd o częstotliwości radiowej wpływał na przebieg przewodnictwa dodatkowego, były rozdzielone o więcej niż 3 cm.
Zarządzanie po ablacji
Trzydzieści do 60 minut po ostatnim zastosowaniu prądu o częstotliwości radiowej powtórzono pełną stymulację przedsionkową i komorową, aby zweryfikować brak przewodnictwa z dodatkowym szlakiem i aby wykluczyć obecność innego szlaku akcesoryjnego i innych arytmii, takich jak częstoskurcz przedsionkowo-komorowy węzła
[więcej w: perspiblock forte, axotret cena, przygotowanie do badania pet ]