Cewnik Ablacja akcesoriów Ścieżki przedsionkowo-komorowe (zespół Wolffa-Parkinsona-Whitea) za pomocą prądu o częstotliwości radiowej cd

Końcówka cewnika była następnie zakrzywiona, a elektroda o dużej końcówce była manewrowana pod płatkiem mitralnym, wysoko przy pierścieniu mitralnym w miejscu ścieżki akcesoriów. Małe ortogonalne elektrody na cewniku wieńcowym-sinusoidalnym (CS) zastosowano do wizualnego prowadzenia cewnika ablacyjnego do prawidłowego obszaru pierścienia mitralnego. W przypadku ablacji przedsionkowo-akcesoryjnego szlaku (panel B) cewnik ablacyjny (Ab) wprowadzono przez prawą żyłę podobojczykową, skierowaną do prawej komory, zakrzywioną pod ulotką trójdzielną i umieszczoną 2 mm przed cewnikiem His-bundle ( HB). Pozostałe dwa cewniki umieszczono w prawym przedsionku (RAA) i wierzchołku prawej komory (RV) i zastosowano je odpowiednio do stymulacji przedsionków i komór.
Rycina 2. Ryc. 2. Ablacja tylnego, lewoskrętnego akcesorium Ścieżka przedsionkowo-komorowa. Panel A pokazuje nagrania z elektrody ablacyjnej podczas rytmu zatokowego. Z góry ślady są ołowiu II (i ołowiu III w panelu B) i elektrogramach zapisanych z prawego przedsionkowego wyrostka robaczkowego (RA), regionu His-bundle (HB) i elektrody ablacyjnej (LV), który został umieszczony naprzeciw pierścień zastawki mitralnej pod płatkiem mitralnym, jak pokazano na rysunku 1A. Duży potencjał wynikający z aktywacji przedsionkowej (A) wskazuje na bliskość do przedsionka, a zatem do pierścienia mitralnego. Zwróć uwagę na różne potencjały wynikające z aktywacji ścieżki akcesoriów (duża strzałka). Aktywacja lewej komory (V) rozpoczęła się 20 milisekund przed początkiem fali delta (linia pionowa z kropkami).
Oznaczenia przedstawione w Tablicy B rejestrowano, gdy prąd o częstotliwości radiowej był stosowany do elektrody o dużej końcówce na cewniku lewej komory przy 48,3 V i 0,53 A (moc obliczona, 25,6 W). Dojście do przewodnika z akcesoriami zakończyło się 3,9 sekundy po rozpoczęciu stosowania prądu o częstotliwości radiowej (strzałka), co było odzwierciedlone w wydłużeniu odstępu PR i normalizacji zespołu QRS. Na ciśnienie tętnicze nie miało wpływu stosowanie prądu o częstotliwościach radiowych.
Po zlokalizowaniu drogi wolnej od ściany lewej za pomocą elektrod w zatoce wieńcowej przeprowadzono arteriografię tętnic wieńcowych w celu identyfikacji gałęzi lewej tętnicy wieńcowej okalającej w pobliżu miejsca ablacji. Cewnik do ablacji wprowadzono następnie przez prawą osłonkę tętnicy udowej i wprowadzono retrogradely do lewej komory. Elektroda o dużej końcówce była umieszczona pod płatkiem mitralnym, wysoko przy pierścieniu mitralnym w miejscu ścieżki dostępu (ryc. 1A). Bliskość elektrody do pierścienia i ścieżki akcesoriów została potwierdzona przez rejestrację dużego potencjału przedsionkowego 26 i potencjału aktywacji ścieżki akcesorium (rys. 2A).
W pierwszych ośmiu pacjentach prąd o częstotliwości radiowej był dostarczany między elektrodą o dużej końcówce pod pierścieniem mitralnym a drugą elektrodą o dużej końcówce umieszczoną w zatoce wieńcowej, w pobliżu ścieżki akcesoriów. W pozostałych 97 pacjentach prąd o częstotliwościach radiowych został dostarczony między elektrodą o dużej końcówce pod płatkiem mitralnym a dużą elektrodą skórną. Jeżeli elektrody o dużej końcówce nie można było odpowiednio umieścić pod płatkiem mitralnym, umieszczano ją na pierścieniu mitralnym powyżej płatka lub cewnik umieszczano na przegrodzie międzyprzedsionkowej przez otwór z otworu patentowego lub przez procedurę transseptalną.
Przedsionkowe akcesoria Ścieżki przedsionkowo-komorowe
Rysunek 3
[więcej w: definicja zdrowia wg who, definicja zdrowia wg who, krioterapia warszawa nfz ]