astma oskrzelowa u 3 latka czesc 4

Ilekroć aplikacja prądu o częstotliwości radiowej w danym miejscu eliminowała przewodzenie przez ścieżkę akcesoryjną, druga aplikacja została dostarczona przed usunięciem cewnika. U każdego pacjenta zapisywano czas potrzebny do założenia i ustawienia cewników, dla komponentu diagnostycznego testu elektrofizjologicznego oraz dla procedury ablacji cewnika. Czas wymagany do usunięcia cewników i osiągnięcia hemostazy nie został zarejestrowany. Czas trwania procedur ograniczono do czterech godzin. Monitorowanie i ocena po ablacji
Po zabiegu pacjenci byli poddani ciągłemu monitorowaniu elektrokardiograficznemu w warunkach szpitalnych przez dwa dni. Frakcję MB kinazy kreatynowej mierzono co 8 godzin przez 24 godziny, a elektrokardiogram 12-odprowadzeniowy uzyskiwano codziennie. Wszyscy pacjenci, którzy nie przeszli prewencji przed ablacją, przeprowadzili badanie elektrofizjologiczne po dwóch dniach po zabiegu. Jeśli indukowany napadowy częstoskurcz nadkomorowy był indukowalny, dostarczono dodatkowe aplikacje prądu o częstotliwościach radiowych. Jeśli nie można było wywołać napadowej częstoskurczu nadkomorowego, pacjentkę wysłano do domu trzy godziny po teście elektrofizjologicznym. Aby ocenić długoterminowe wyniki procedury ablacji, pacjenci poddali się ostatecznemu badaniu elektrofizjologicznemu trzy miesiące później.
Oceniano, że ablacja cewnika zakończyła się powodzeniem, jeśli nie było dowodów na obecność szlaku dodatkowego ani indukowanych napadowych częstoskurczów nadkomorowych przed i podczas wlewu izoproterenolu w trzymiesięcznym kontrolnym badaniu elektrofizjologicznym i jeśli pacjent pozostawał wolny od spontanicznych nawrotów objawowych tachykardia przy braku terapii przeciwarytmicznej. Wszyscy pacjenci byli obserwowani przez co najmniej trzy miesiące. Wyniki oceniano wyłącznie na podstawie klinicznej u ośmiu pacjentów z napadowymi częstoskurczami nadkomorowymi i trzema pacjentami z zespołem Wolffa-Parkinsona-White a, którzy odmówili trzymiesięcznego kontrolnego badania elektrofizjologicznego.
Analiza statystyczna
Zmienne ciągłe wyrażono jako średnie . SD. Porównania przeprowadzono za pomocą testu t Studenta lub analizy chi-kwadrat. Wartość AP mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną.
Wyniki
Podstawowa ocena
Wśród 66 pacjentów z napadowymi częstoskurczami nadkomorowymi stwierdzono 46 (70 procent) częstoskurcz przedsionkowo-komorowy z częstoskurczem węzłowym (typowe u 44 pacjentów i nietypowe u 2), 16 (24 procent) miało częstoskurcz przedsionkowo-komorowy z towarzyszącą ukrytą ścieżką (znajdującą się w lewa wolna ściana w 14 i na przekątnej u 2 pacjentów), 2 (3 procent) miało częstoskurcz przedsionkowy, a 2 (3 procent) miało nieindukcyjny napadowy częstoskurcz nadkomorowy. Wykonano próbę ablacji częstotliwości radiowej u 62 pacjentów, u których stwierdzono częstoskurcz przedsionkowo-komorowy z częstoskurczem węzłowym lub przedsionkowo-komorowym częstoskurczem trzewnym. Czterech pacjentów z częstoskurczem przedsionkowym lub nieindukcyjnym napadowym częstoskurczem nadkomorowym leczono propafenonem lub atenololem.
U każdego z 40 pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-Whitea występowała pojedyncza ścieżka dostępu
[podobne: przygotowanie do badania pet, zabieg taki jak shiatsu, test kontroli astmy ]