astma oskrzelowa u 3 latka cd

Prąd o częstotliwości radiowej był dostarczany między elektrodą końcówkową a obojętną elektrodą łatkową (Valleylab, Boulder, Colo.) Umieszczoną na klatce piersiowej. Technika stosowana do eliminacji przedsionkowo-komorowego, częstoskurczowego częstoskurczu węzłowego została opisana poprzednio.14 Od 10 do 20 W prądu o częstotliwości radiowej dostarczano od 15 do 60 sekund do miejsc w dolnej części prawej przegrody międzyprzedsionkowej, które miały następujące charakterystyki elektrograficzne podczas rytmu zatokowego: przedsionkowy elektrogram większy niż 0,5 mV, potencjał wiązki His mniejszy niż 0,04 mV i stosunek elektrody przedsionkowej do komorowej większy niż 1,0. Punktami końcowymi zabiegu były wzrost o 50 do 100 procent w przedsionkowej przerwie w fazie His, wydalanie lub wyraźne spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-przedsionkowego oraz niezdolność do indukowania napadowego częstoskurczu nadkomorowego przed iw trakcie infuzji 2 .g izoproterenolu na minutę .
Ryc. 1. Ryc. 1. Przypuszczalny potencjał ścieżki dostępu u pacjenta, u którego wystąpiła artroskopowa ścieżka dostępu. Pokazane są zapisy z elektrokardiograficznego Lead V1, elektrogramu His-bundle i electrogramów wewnątrzsercowych zapisanych w ujściu zatoki wieńcowej oraz w proksymalnych, środkowych i dystalnych częściach zatoki wieńcowej. Potencjał ścieżki pomocniczej można zobaczyć (AP) między przedsionkowymi (A) i komorowymi (V) elektrogramami i poprzedza depolaryzację His (H) o około 10 milisekund. Zastosowanie prądu o częstotliwości radiowej w tym miejscu skutecznie wyeliminowało szlak akcesoriów.
U pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White a lub napadowymi częstoskurczami nadkomorowymi związanymi ze szlakiem dodatkowym zastosowano 7-francuski cewnik z końcówką 4-mm do precyzyjnej lokalizacji ścieżki dostępu i dostarczania prądu o częstotliwościach radiowych. Do lewostronnych szlaków dostępu zbliżyliśmy się do komorowego odcinka pierścienia mitralnego. Cewnik do ablacji wprowadzono do tętnicy udowej i wprowadzono w trybie wstecznym przez zastawkę aortalną do lewej komory. U pacjentów z prawostronnym lub bocznym szlakiem akcesoryjnym cewnik ablacyjny został wprowadzony do żyły udowej i przeszedł do prawego przedsionka przez żyłę główną dolną. W przypadku ablacji prawostronnych ścieżek, cewnik został umieszczony na przedsionkowym aspekcie zastawki trójdzielnej, a w celu usunięcia pomocniczych szlaków dodatkowych cewnik został umieszczony w pobliżu ujścia zatoki wieńcowej. Ścieżki akcesoriów, które były zdolne do przewodzenia przedsionkowego, były mapowane głównie podczas rytmu zatokowego lub stymulacji przedsionkowej. Miejsca docelowe dla ablacji zostały zidentyfikowane przez jeden lub więcej z następujących elementów: dyskretne przedsionkowe i komorowe elektrogramy, wczesna aktywacja komorowa w stosunku do początku fali delta i dyskretny potencjał poprzedzający lokalny komorowy elektrogram sugerujący potencjał ścieżki akcesorium (ryc. 1). Ukryte ścieżki dostępu zostały odwzorowane podczas przedsionkowo-komorowego częstoskurczu tachykardowego lub stymulacji komorowej. Miejsca odpowiednie do ablacji zostały zidentyfikowane za pomocą jednego lub więcej z następujących: dyskretnych przedsionkowych i komorowych electrograms, wczesnej aktywacji przedsionkowej i przypuszczalnego potencjału szlaku akcesorium.
Po zidentyfikowaniu miejsca nadającego się do ablacji cewnika, dostarczono prąd o częstotliwości od 25 do 36 W przez 10 do 20 sekund
[więcej w: perspiblock forte, orsalit ulotka, mierzenie temperatury w ustach ]