astma oskrzelowa u 3 latka ad

Wszystkie leki przeciwarytmiczne przerywano co najmniej 24 godziny przed zabiegiem. Wszyscy pacjenci byli w rytmie zatokowym i byli stabilni hemodynamicznie na początku procedury. Trzy 6-francuskie czteroczęściowe cewniki elektrodowe (USCI, Billerica, Mass.) Wprowadzono do żyły udowej i umieszczono w prawym przedsionku, przez zastawkę trójdzielną, w celu zarejestrowania elektrogramu His-bundle, oraz w prawej komorze. Jeśli wstępne testy wskazały, że napadowy częstoskurcz nadkomorowy nie był spowodowany typowym przedsionkowo-komorowym ponownym węzłem lub jeśli elektrokardiogram wykazał preekscytację, dodatkowy czteroczłonowy cewnik do elektrody został wstawiony do wewnętrznej żyły szyjnej lub podobojczykowej i umieszczony w zatoce wieńcowej. Oznaczenia z elektrokardiograficznych odprowadzeń V1, I i II lub III oraz elektrycznych programów dosercowych były wyświetlane na oscyloskopie i rejestrowane w rejestratorze Mingograf 7 (Siemens-Elema, Solna, Szwecja) przy prędkości papieru od 100 do 200 mm na sekundę. Stymulacja została przeprowadzona za pomocą programowalnego stymulatora (Bloom Associates, Reading, Pa.) Z wykorzystaniem bodźców trwających 2 ms i siły prądu dwukrotnie przekraczającej próg późnego rozkurczu. 3000-jednostkowy bolus heparyny podawano w infuzji po ustawieniu cewników. U pacjentów z lewostronnym szlakiem dodatkowym, dodatkowy bolus o wielkości 3000 jednostek, po którym podawano bolus 1000 jednostek co godzinę, podawano po włożeniu cewnika do lewej komory. Część diagnostyczna testu elektrofizjologicznego miała na celu pomiar właściwości przewodzenia i okresów refrakcji węzła przedsionkowo-komorowego i ścieżki pomocniczej, jeśli występuje, oraz indukowanie napadowego częstoskurczu nadkomorowego i określenie jego mechanizmu. Długości cyklu, w których rozwijał się blok przedsionkowo-komorowy lub przedsionkowo-przedsionkowy, mierzono za pomocą przyrostowej stymulacji przedsionkowej i komorowej w krokach co 10 msek. Okresy refrakcji określono przez skanowanie diastolu w krokach co 10 milisekund z ekstrastymulacją przedsionkową lub komorową wstawianą po ośmiobojowych podstawowych napędach napędowych, które miały długość cyklu od 400 do 600 msek. Jeśli te manewry nie wywołały napadowego częstoskurczu nadkomorowego, zaprogramowano stymulację dwoma przedsionkowymi lub komorowymi ekstrastymulami. Stymulację powtórzono podczas infuzji izoproterenolu z szybkością do 2 .g na minutę lub po dożylnym podaniu do 2 mg atropiny, gdy napadowy częstoskurcz nadkomorowy nie mógł być wywołany w stanie linii podstawowej. Wywołane tachykardia zostały sklasyfikowane jako przedsionkowo-komorowe tętniczki węzłowe (typowe lub atypowe), przedsionkowo-komorowe częstoskurczowe ruchy posuwisto-zwrotne obejmujące ukrytą ścieżkę akcesoryjną lub przedsionek na podstawie kryteriów, które zostały opisane wcześniej.
Techniki ablacji cewnika
Prąd częstotliwości radiowej o częstotliwości 350 kHz dostarczono jako ciągły, niemodulowany sygnał wyjściowy fali sinusoidalnej z jednostki elektrochirurgicznej (model RFG-3B, Radionics, Burlington, Mass.). Prąd o częstotliwościach radiowych był dostarczany przez 6-francuski cewnik dwubiegunowy z elektrodą, której końcówka mierzyła 3 mm i odstęp między interlektorami 2 mm (USCI) lub 7-francuski czteroskładnikowy cewnik z elektrodą z 4-mm końcówką, interelectrode odstęp 5 mm i odchylana krzywa (Mansfield-Webster, Watertown, Mass.)
[przypisy: dental wrocław, krioterapia warszawa nfz, axotret cena ]