astma oskrzelowa u 3 latka ad 7

U jednego pacjenta, u którego wystąpił nadobowiązkowy częstoskurcz ruchowo-zwrotny z ukrytą ścieżką akcesoriów w lewej wolnej ścianie, wystąpił ból w klatce piersiowej i elektrokardiograficzne objawy bocznego zawału mięśnia sercowego natychmiast po zastosowaniu prądu o częstotliwościach radiowych na to, co uważano za lewostronną stronę pierścienia mitralnego. Koronkowa angiografia 30 minut później wykazała całkowite zamknięcie lewej tętnicy wieńcowej okalającej, blokowanie, które zostało natychmiast odwrócone przez angioplastykę. Po akioplastyce nie zaobserwowano żadnych dowodów na przewodzenie przez drogę dostępu. Porównanie angiogramu wieńcowego z położeniem fluoroskopowym cewnika ablacyjnego sugeruje, że cewnik został nieumyślnie umieszczony w lewej tętnicy wieńcowej. Pacjent doznał zawału mięśnia sercowego i miał szczytowe stężenie kinazy kreatynowej 3566 IU na litr (normalnie, 20 do 180) i szczytowe stężenie frakcji MB kinazy kreatynowej 228 IU na litr (normalnie, 0 do 10). Angiografia radionuklidów tydzień później wykazała frakcję wyrzutową lewej komory 0,55. Nie odnotowano nawrotów napadowego częstoskurczu nadkomorowego podczas 10-miesięcznej obserwacji. Trzech innych pacjentów poddanych ablacji dróg dodatkowych miało wzrost frakcji MB kinazy kreatynowej (średnia, 18 . 13 IU na litr, zakres od 11 do 60) po zabiegu, ale żaden z nich nie miał zmian elektrokardiograficznych sugerujących zawał. Badanie echokardiograficzne nie wykazało żadnych objawów wysięku w osierdziu, zastawki mitralnej lub zastawki trójdzielnej ani nieprawidłowości w ruchach ściennych związanych z ablacją prądem o częstotliwości radiowej. Jeden pacjent miał uporczywą całkowitą przedsionkowo-komorową blokadę jednego dnia po próbie ablacji częstotliwości radiowej typowego częstoskurczu węzłów centralnych przedsionkowo-komorowego, a następnie wszczepiono stały stymulator. Przejściowy blok przedsionkowo-komorowy Mobitz I lub blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, trwający od do 24 godzin, wystąpił u czterech dodatkowych pacjentów poddanych ablacji prądem o częstotliwości radiowej, mających na celu wyeliminowanie częstoskurczu przedsionkowo-komorowego z częstoskurczem węzłowym. Wszyscy ci pacjenci mieli nienaruszone przewodzenie przedsionkowo-komorowe podczas trzymiesięcznego kontrolnego testu elektrofizjologicznego.
Dyskusja
Wyniki tego badania wskazują, że diagnostyka i leczenie napadowych częstoskurczów nadkomorowych lub zespołu Wolffa-Parkinsona-Billa podczas pojedynczego testu elektrofizjologicznego są możliwe u większości pacjentów. Stwierdzono, że ponad 90 procent pacjentów kierowanych do leczenia napadowego częstoskurczu nadkomorowego w tym badaniu ma rektrant przedsionkowo-komorowy lub przedsionkowo-komorowy tachykardię, z których oba były podatne na ablację prądem o częstotliwościach radiowych. Spośród 62 pacjentów, u których wystąpił jeden z tych dwóch typów napadowego częstoskurczu nadkomorowego i 40 pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White a, udaną długoterminową ablację tachykardii lub szlaku dodatkowego uzyskano u 82 procent pacjentów z pojedynczą sesją ablacji podczas początkowego testu elektrofizjologicznego. U dodatkowych 10% pacjentów osiągnięto również pomyślny długoterminowy wynik, ale potrzebna była druga sesja ablacji
[przypisy: orsalit ulotka, definicja zdrowia wg who, lekarz od tarczycy ]